Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet op je yogamat…. of toch wel?

Eigenlijk moet ik er wel om lachen. Die mensen die tijdens de les met hele andere dingen bezig zijn dan met yoga. Je pikt ze er zo uit. Tijdens een zittende vooroverbuiging aan je teennagel pulken, of in een twist je vingernagels uitgebreid bestuderen. Nog een leuke: in plaats van je aandacht naar binnen te richten tijdens een houding, je blik over je medestudenten laten dwalen. ‘Eens kijken hoe zij deze houding uitvoert’. Of stiekem tussen je oogleden doorkijken tijdens de meditatie. Allemaal voorbij zien komen. Ook soms totaal niet horen wat de docent zegt. “Breng je linkerbeen naar achteren en zet je voet op de mat…..zet je voet op de mat…..Laat je voet zakken en zet deze op de mat……ZET JE VOET OP DE MAT!”

Men komt op verzoek van de arts of fysio naar yoga of heeft gehoord dat yoga echt helpt bij spanning en wil dit wel eens uitproberen. Je lichaam wordt, naarmate je ouder wordt steeds strammer , dus is het toch echt tijd om hier iets aan te doen. Yoga dan maar. Hoe vaak ik het ook zeg in de les “blijf bij je houding, laat je aandacht niet wegtrekken, maar blijf voelen wat deze houding doet met je lichaam”. Toch blijkt het erg moeilijk te zijn om je aandacht bij de les te houden, letterlijk en figuurlijk

Soms heeft het even tijd nodig. Het is ook even wennen al die aparte standjes, dat ge-adem en ge-voel. Het is een kwestie van een tijdje uitproberen. Sommigen zie ik na een paar maanden niet meer terug en bij sommigen zie ik het op een gegeven moment indalen. Ze begrijpen de kern, trekken zich niets meer aan van een ander en komen echt voor zichzelf. Omdat ze het fijn vinden, omdat ze merken dat hun lijf en hoofd er baat bij heeft. En niet omdat een ander zegt dat het goed voor ze is. Of omdat het moet. Anderen komen voor de gezelligheid, volgen de instructies van de docent op en hebben hun wekelijkse lichaamsbeweging weer gehad. Ook geen probleem natuurlijk. Als je daar blij van wordt en je daar goed bij voelt, dan ben ik ook blij voor je. Maar je mist dan die heerlijke roes waar je in komt zodra je écht contact maakt met je lijf. Wanneer alleen jij en je lichaam er zijn en de rest wegvalt.

En men wil het ook zo graag goed doen. Een aantal volgt ‘de regels’ op zonder er echt bewust van te zijn wat deze ‘regels’, of liever gezegd leidraden, echt voor ons doen. Zij voeren houdingen uit zoals de juf het zegt, maar vergeten te voelen of die instructie ook goed is voor hun lichaam. Je prakt je lichaam in een houding die eigenlijk helemaal niet goed voelt, zelfs zeer doet…. Doe het dan niet! Ons ego wil zo ver mogelijk naar voren buigen, terwijl ons lichaam dat helemaal niet aan kan.

Tip van de week: Doe yoga omdat je er zin in hebt. Geniet van je houding! Doe niets omdat ik het zeg, maar doe het omdat je weet (ondanks dat het niet altijd comfortabel aan voelt) dat het je lichaam goed zal doen. Kom voor jezelf. Vergelijk je niet met een ander. En vraag! Vraag het als iets niet duidelijk is (sorry voor m’n links /rechts afwijking…). Zeg het als iets pijn doet, of als iets niet lukt door een bepaalde beperking, zodat ik je een variatie kan aanbieden.

Ben benieuwd wie zich herkent in bovenstaande situaties en ook wat er in jou omgaat op zo’n moment. Heb je al ervaren wat yoga voor je doet? Of worstel je nog?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *