Experimentje

Ik heb best wel regelmatig een hoofd als een vergiet.
Of het nou m’n lange- of korte termijn geheugen is, desinteresse of een vol hoofd, geen idee (en ook niet belangrijk) maar ik vergeet gewoon snel.
Ik hield daarom altijd trouw een to do lijstje bij, maar dat lijstje werd al gauw in twee categorieën gesplitst, ‘Algemeen To Do’ en ‘Dringend To Do’. Onnodig te zeggen dat het ‘Algemeen To Do’ lijstje niet vaak werd bekeken en steeds langer werd.
‘Dringend’ was belangrijker.

Maar toen viel mij een tijdje geleden iets op.
Heel veel dingen op het ‘Algemeen’ lijstje bleken spontaan al gedaan te zijn als ik de lijst weer eens doornam. Ik kon ze dus heerlijk wegstrepen, zonder dat ik er iets voor had hoeven doen. Tenminste, niet op dat moment.
En er viel me nog iets op.
Sommige dingen die ‘Dringend’ waren en die ik toch vergeten was op het lijstje te zetten (ja echt, zo erg is het) waren vanzelf al opgelost. Ik had bijvoorbeeld iets moeten voorbereiden voor m’n werk en toen bleek de dag van te voren dat het overleg geannuleerd was. Lucky me!
Of ik was vergeten iets op tijd in te leveren en deed dat dus alsnog na de deadline en guess what? De wereld draaide nog steeds en er was niets aan de hand.

Toen ben ik eens gaan experimenteren.
Wat zou er gebeuren als ik geen lijstjes meer zou bijhouden?
Het resultaat was heerlijk bevrijdend!
Het bleek dat ik altijd wel een seintje kreeg dat er iets moest gebeuren. Ik hoorde bijvoorbeeld een gesprek tussen twee mensen en daar viel een woord op wat mij deed herinneren aan hetgeen ik nog moest doen. Of mijn oog viel net op tijd op een mailtje welke ik nog moest behandelen. Ik sprak iemand aan de telefoon die me een vraag stelde wat me meteen weer deed denken aan iets wat ik voor iemand anders zou doen.
En als er dan toch iets was wat ik echt vergeten was, dan kwam er altijd wel iets creatiefs in me op wat het weer oploste.
Heel anders dan toen ik me nog zorgen maakte als ik iets vergat. “Wat zullen ze wel van me denken?” of “Nu is het helemaal mislukt!” of “Zo had het niet moeten gaan!”.

Mijn angst voor ‘wat er zou kunnen gebeuren als ik vergeet’ werd niet opgelost door lijstjes te maken.
Ik besefte dat, zodra ik vertrouwen had en geen specifieke uitkomt wenste, het ook allemaal wel goed zou komen. Misschien niet op de manier die ik voor ogen had, maar er was niets wereldschokkends gebeurd en alles ging gewoon weer door.
Ik vertrouw er nu op dat wat écht nodig is, wel onder mijn aandacht zal komen en ik weet ook dat er altijd wel iets creatiefs in me op zal komen als het niet gaat zoals ik bedacht had.
Geeft een hoop rust 😉